6.17.2005

sad sad.

it has been an unforgaettable ride. but like what ive pondered a million times, a roller coaster might be as enjoyable as a banana split on a desert, but when it doesnt stop, its as scary as hell and it'll throw your guts out in a millisecond. i thought i hadnt had enough. kahit nasuka ako, tuloy pa rin, until this night.

my killer braces. ngayong inadjust sya, its his(dahil ang pangalang nya ay CV) best attempt of killing me. ansakit lang daw. light blue sa taas, orange sa baba. trip lang. maybe the sight could lessen the pain. that's why a rum and coke, and 2 cosmopolitans came to me and asked... hey need some help?

thought the night was good. but an unseen circumstance came to life. like the scene i hated from my favorite movie. unimaginable, unforgettable, and unforgivable. it was too sad coz of what had happened.. i might not see that person in that same way before. ever. i... cant put the details into words... but... to my other other half... lets put the demo version in real life. or better, wag ng ipaalam sa iba.

at para sayo, isang hindi-pinagpala-sa-itsurang nilalang, magpakabait ka na lang. makakabuti yun sa buhay mo, career, at sa mundo. at para sa mga kaibigan mong walang kinalaman. hindi man ako ang nabastos mo, isa pa rin sya sa mga pinakamatalik kong kaibigan. kaya mas maganda kung ibi-bake kita, lagyan ng keso, at ipakain sa mga lasenggo sa kanto namin. dahil hindi ka titikman ninuman kahit ng mga 3rd degree friendsters ko.

nakakaawa. kaya pala nakakapit ka lang sa mga kinakalawang na barko. at isa ka mang blind item ngayon, makikilala ka rin ng lahat ng kaibigan ko. dahil feeling mo nga... kilala ka na! pero hmmm... makikilala ka na nga. dahil sa attempts mong... *shivers* na hinding hindi namin ikinatuwa.

No comments:

Post a Comment