[none]

kakauwi ko lang galing kina khaz. ivan. trish, abhie and i were there. fuck i miss those days. ung halos wala kang magawa, yung nagbabasa lang ako ng libro. yung hindi lagi akong nagiingat dahil may masasabi sakin, yung hindi ako natatanong ng "sino ka ba?", yung hindi ako nagpapakabait for the sake of others. yung hindi ako nawawalan ng oras para kay che. yung nalilinis ko yung kwarto ko. yung nakakanood ako ng tv.

i just found that i laugh during joke times then nawawala bigla yung smile ko. then i zone out. missing the followup punchlines. then my mood crashes. then iisipin ko, nah. then magtatanong.. "ay bakit bakit? anu yun?". sabay tawanan uli.

fuck im manic depressive again. and i cant understand why. i feel like i dont allow myself to be disliked. and there i go again, nervous about what other people feel towards me.

ayokong nalalaman ni che na lumulungkot ako. coz i know there's no reason not to. nalulungkot din sha. i miss everything. i miss my old self. the un-hero. the un-pleasing.

now im staring at my six books na naghihintay sakin. na hihiga lang ako sa malinis kong bed sheet then let the day pass. na walang mangungulit. walang magtatanong. walang bastos. walang kupal.

i dont even know how to start cleaning up my mess. now i dont want spontaneity. gusto ko ng routine. yung may allotted time para sa sarili ko.

gusto ko ng matapos to lahat. kung saan ba talaga papunta to.

nakakapraning. tangina. at hindi ko alam kung bakit. masaya na pala ako dati. at hanggang dun lang ang babaw ng saya ko.