A Post Dedicated To A Factor Of Stupidity.

3 months ago, i was the angriest person ive ever encountered. I was at the peak of my emotions where disregarding a lot of positive things became my hobby.

And i think this is the perfect time to end all that crap. ok let me get this straight..

i was really angry at che. and no matter how she explains everything... the pictures, the chats... i still believe its one big hell of a lie. and everytime i talk to her, everytime im with her, i dont feel angry. i was just curious. about a lot. but whenever im alone, i look at the pics, i read the chats, and im angry again. angry and alone.

shempre it comes to a point na naaasar sha. na tipong pag inaaasar ko sha about it, hindi na talaga sha natutuwa. and i still want her to answer... na kung hindi mali ang ginawa mo, bakit mo itatago?

and finally she spoke. within that 10 years of our lives, she established na alam ko ang dahilan kung bakit sha ganon, bakit ganyan, na tipong i can really read her mind like one big giant slogan in EDSA. and finally napaintindi ko sa kanya na nagtatanong talaga ako. hindi tipong nangpapavalidate lang kung tama ako o hindi. dahil by this time... gusto ko lang din patunayan na hindi ko alam ang LAHAT.

kasi naisip ko, it doesnt matter anymore whos wrong or right. alam ko, talo ako pag wala sha. na kahit panindigan ko na kaya kong wala sha,,, hindi e. malinaw na hindi. na sa tuwing masaya ako, tumatawa, nanonood ng magandang palabas, kumakain sa labas, lagi kong naiisip, na sana sha kasama ko.

naisip ko rin, hindi healthy ang sisihin ang sarili. pero, she made me realize, na hindi rin sha perfect. gaya ko. she was just there with new friends because i wasnt there. and to the point na naattach na sha, naging isa na lang ako sa mga options. so i actually made her the person i disliked. uncompromising, insensitive and neglectful.

until that day na nagkausap kami, na hindi ako makapaniwalang nagsisisi sha. at ako, tigasan man ang puso ko, hindi ko kaya e. gusto ko lang kasi talaga shang sumaya. at alam nya, na sa akin lang sha sasaya. na gumulo lang ang sitwasyon dahil sa pagtatago ng mga bagay na hindi naman worthy itago.

at ngayon, hindi na ako magpapaliguy ligoy pa. na kahit anong katarantaduhan ang gawin ko...

mahal ko talaga e. di ko makita ang sarili ko na wala sha sa buhay ko. hindi talaga.

gusto ko lang patunayan sa lahat, na handa akong tawaging anuman. wala akong pakialam. basta ako, masaya sa kanya. sa ngayon... yun ang alam ko.

alam ko rin naman na hindi lang ako ang taong gumagawa ng ganitong klase ng desisyon. at magtataka rin ang ibang tao bat kailangan kong isulat to.

ako rin nagtataka e. pero ganun naman ako di ba pag walang nakakausap. (kung kilala nyo ako ha). para dumating ang araw na mababasa ko kung ano talaga ang nararamdaman ko without any pretentions. na alam kong hindi lang ako ang nakakaalam ng pagkakataong yon kaya mas ginugusto kong malaman ng iba.

para na rin mapatunayan sa lahat kung gaano ako katanga pagdating sa mga ganitong bagay. pero hindi rin e. pano magiging tanga ang isang desisyong alam mong tama para sa nararamdaman mo. kung mali, sa ibang araw pa naman yun malalaman e. pero alam kong di ko pagsisisihan. dahil ganun ako magdesisyon.

alam ko rin naman na maraming natatakot masaktan uli e. pero ewan lang ha, kasi ako masokista raw talaga ako. masarap kasi yung pakiramdam na hindi mo na iniisip kung masasaktan ka pa e. basta habang maaga, alam mong nagkaroon ng resolution tapos kuntento ka na ron.

putanginang drama yan. ang sagwa talaga magpakatanga.

pero masaya.