meron nang dumating. at araw araw ko shang kasama. patuloy na inibig. pinantayan ang nararamdaman ko gaya ng naramdaman ko sayo. hindi ko sha binitawan. pero hayan ka... magpapakita sa harapan ko at inalay ang sarili. tao lang ako. pero kahit kailan.. hindi ko naisip na isa kang pagkakamali. at kahit kailan.. hindi ko pinagsisihan ang pagdating mo. kahit mahati ang oras ko... wala akong pakialam. dahil hindi ako makasarili simula nang akoy mabuhay. pero para sa yo.. kakalimutan ko ang lahat. kahit pagusapan ako.. yuyuko na lang ako pero hinding hindi kita bibitawan.
nang isang araw biglang ayaw mo na. at wala akong magawa. dahil ayaw mo na nga. at yun lang ba yon? may nagsabi sa aking marumi ka. pinakinggan ko ba? pinilit kong makasama ka pa rin. pero mistulang wala ng saysay.
hanggang sa dumating ang oras na kailangan ng madurog ng aking puso. at kailangan kitang bitawan at iaasa na lang sa kamay ng iba ang mangayayari sa yo.

buti na lang nagbalik ka. dahil wala ka naman palang sira. kahit tekken pa lang ang orig game ko.. hayaan mo gagawan kita ng paraan.
wag ka nang magloloko rakki ha. tangina ibebenta na talaga kita.

my sincere and deepest condolensces to Pat Morita's family. *wow close kayoooo???? amp* i loved karate kid!!!! i will wax our windows forever the way you want to, sensei. *bows*
No comments:
Post a Comment