minsan mahirap yatang huminga. dahil na yata sa usok na hindi naman nakabuti kahit kailan. o dahil may mga nakasabit sa leeg ko, nakikinabang, pero hindi marunong mamigay. nakakalito.
minsan ayaw mong magturo. pero mas matalas ba talaga ang pandinig kesa sa paningin? dahil sa dami ng ating pwedeng makita, hindi na rumirehistro ang totoong anyo. at iyon pala, salita lang ang makapabibigay ng totoong o maling kulay dahil mas tinuon ko ang sariling makinig. o mali lang ako magisip. o mali talaga ako. nakakalito.
minsan gusto mo lang humiga. dahil pagod ka na. pero mistulang nakakakapagod ang magpahinga. bubuo ka ng eroplano sa papel, ashtray sa lata, o kaibigan sa plastik. dahil ganun lang yata ang buhay. tayo nga ba ang lumilikha ng mga sariling multo? o binuhay tayong may mga gumagala talagang hindi natin nakikita? na kahit anong bait mo, kahit anong intindi, sarili mo ang huling kalaban. kung ikaw ba ang manghihingi ng paumanhin dahil nag-isip ka ng masama laban sa kanila. o naniwala ka sa narinig. o naniwala ka sa nakita.
o dahil sadyang tanga akong magmahal. nakakalito.
10.13.2004
lick, shoot, suck er..
it went to those petty things a naked eye almost missed seeing. a spinning spiral hypnosis of make believe or surrealism. the hunger of being the icy self-esteemed form you can imagine, clouded the reasoning and responsibilities life has brought since you learned how to play monopoly then won.
a meaningless tragedy one has always forgiven, but unforgotten. for we try to count the lessons we have to teach to one another, it was the value of the days laughing over four empty bottles and two used glasses that stops us from starting the learning process. some might cause hurt, others might cause beans to spill surprisingly. unneeded though and misses all the points.
until the world evolved like a pokemon becoming a monster. words lost its definition like a simple yes to a maybe, a no, or an i-could-not-understand-you-but-what-the-heck phrase. from aardvark to zulu. like a rare blue canary you entrust to some hands but lets it choke by squeezing it to death. caused by losing self-control and its cuteness. amazement that you cannot help thus the jungle animal type of instinct. bite my head off coz your hungry, out of glutton and not of survival.
sick.
absurd.
pathetic.
opportunist!
and then they pray of happiness.
it wasnt actually a cheese on a mouse trap. but everything suddenly clicked and snapped. just like something took a bite on it then died. it was just a cheese, that killed a part of a soul and broke a trust so hard to earn, almost impossible of gluing all back together.
so once you ask a favor, make yourself one. for the moment we blink, everything changes to a woozy hot lemonny feel we cant say sorry of. the actions we do are the judgments we make.
a meaningless tragedy one has always forgiven, but unforgotten. for we try to count the lessons we have to teach to one another, it was the value of the days laughing over four empty bottles and two used glasses that stops us from starting the learning process. some might cause hurt, others might cause beans to spill surprisingly. unneeded though and misses all the points.
until the world evolved like a pokemon becoming a monster. words lost its definition like a simple yes to a maybe, a no, or an i-could-not-understand-you-but-what-the-heck phrase. from aardvark to zulu. like a rare blue canary you entrust to some hands but lets it choke by squeezing it to death. caused by losing self-control and its cuteness. amazement that you cannot help thus the jungle animal type of instinct. bite my head off coz your hungry, out of glutton and not of survival.
sick.
absurd.
pathetic.
opportunist!
and then they pray of happiness.
it wasnt actually a cheese on a mouse trap. but everything suddenly clicked and snapped. just like something took a bite on it then died. it was just a cheese, that killed a part of a soul and broke a trust so hard to earn, almost impossible of gluing all back together.
so once you ask a favor, make yourself one. for the moment we blink, everything changes to a woozy hot lemonny feel we cant say sorry of. the actions we do are the judgments we make.
isang pirasong langit.
ang hinubog na kundimang ipinakapit sa pisngi ng puso'y maaaring pagbuhusan ng panahon upang manakaw ng lupit nitong tinawag nating mundo. ngunit kailanma'y di nangambang maagaw ito dahil patuloy kong aawitin hanggang balutin ako ng saliw ng yong pag-ibig.
nahapo na yata ang prusisyon ng mga salita para sa pagbibigay liwanag ng nalilok na imaheng kayang silayan ng iyong mga mata. sapagkat mag-iba man ang liku-likong daan, hindi ko papayagang mabasag ang nasaksihan na ng lahat, 'yun at yon pa rin ang makikita ng buong katauhan, ang aking sinimulang hindi magtatapos.
sa nakaraang napagmasadan ko ang sariling nakatingala sa malawak na bughaw na langit, naghintay pala akong makita uli itong umiiyal. nang maipon ko ang lahat ng kanyang luha at sabihin sa makalawang mas maganda siya pag nakangiti. bagkus, ay hiningi ko ang lahat ng buong kalangitan, upang alagaan ang hindi nya maingatang sarili. nangakong hindi ka na luluha muli.
at kung ikaw ang anghel na bumaba dahil sa mga sugat ng iyong mga pakpak, likha ng mga batong mapangutya, ako ang gagamot at sasalo sa lahat ng ipupukol sa iyo. maramdaman mo lamang na lilipad ka pa rin, dahil sa lahat ng aking magagawa. maghihilom din ang lahat ng sugat ko, hayaan mo, dahil yakap ko ang buhay. na kaiinggitan ng lahat.
hindi ako nagdarasal dati. nahihiyang humiling sa kahit sampung patak ng ulan lamang para sa natuyuang mga mata, sa kahit dampi ng liwanag para sa nadilimang daan, at sa kakampi para sa digmaang hindi natatapos.
ngunit ng iabot sa akin ang isang pirasong langit, kulang pa ang magsalita ang aking puso, para sa pasasalamat na hindi kayang tapusin ng iba. dahil hindi lahat ng anghel ay laging natatagpuan sa likuran natin, hindi lahat ay isasama ka sa paglipad, at hindi lahat ay may kakayanang maghintay.
nahapo na yata ang prusisyon ng mga salita para sa pagbibigay liwanag ng nalilok na imaheng kayang silayan ng iyong mga mata. sapagkat mag-iba man ang liku-likong daan, hindi ko papayagang mabasag ang nasaksihan na ng lahat, 'yun at yon pa rin ang makikita ng buong katauhan, ang aking sinimulang hindi magtatapos.
sa nakaraang napagmasadan ko ang sariling nakatingala sa malawak na bughaw na langit, naghintay pala akong makita uli itong umiiyal. nang maipon ko ang lahat ng kanyang luha at sabihin sa makalawang mas maganda siya pag nakangiti. bagkus, ay hiningi ko ang lahat ng buong kalangitan, upang alagaan ang hindi nya maingatang sarili. nangakong hindi ka na luluha muli.
at kung ikaw ang anghel na bumaba dahil sa mga sugat ng iyong mga pakpak, likha ng mga batong mapangutya, ako ang gagamot at sasalo sa lahat ng ipupukol sa iyo. maramdaman mo lamang na lilipad ka pa rin, dahil sa lahat ng aking magagawa. maghihilom din ang lahat ng sugat ko, hayaan mo, dahil yakap ko ang buhay. na kaiinggitan ng lahat.
hindi ako nagdarasal dati. nahihiyang humiling sa kahit sampung patak ng ulan lamang para sa natuyuang mga mata, sa kahit dampi ng liwanag para sa nadilimang daan, at sa kakampi para sa digmaang hindi natatapos.
ngunit ng iabot sa akin ang isang pirasong langit, kulang pa ang magsalita ang aking puso, para sa pasasalamat na hindi kayang tapusin ng iba. dahil hindi lahat ng anghel ay laging natatagpuan sa likuran natin, hindi lahat ay isasama ka sa paglipad, at hindi lahat ay may kakayanang maghintay.
bugtong sa mandaraya.
sumbong ng pusong ligaw para sa mundong mapanglaw ay hindi naririnig ng mga hubad na tenga kalaban ang mga mapangahas na halakhak sa likod ng mumunting salitang nagmistulang mga bubog sa putikan habang sumasayaw kang nakayapak. makapupulot ka pa ba ng bayaning hindi naman pala kayang sagipin ang sarili? umagos man ang luhang masahol pa sa pait ng buhay ay hindi nakasasagip ng damdaming matagal ng lunod sa pulot na akala'y matamis, isa lang palang lapot na mahirap takasan. isang hablot sa hanging ikinuyom pa sa palad para matitigan ang akalang may ganda, pinilit sagipin para sa sarili, sa pag-iisip na may aagaw sa tunog na nilikha ng pagaspas ng mga dahon o sa musika ng paglubog ng araw.
mga bagay palang hindi naaaninag ng mga hambog na mata ang pilit mong inilitgtas sa mga kamay ng mananakit. sugatan man ang binti'y pilit itatakas. tagain man ang bisig, pilit aabutin. mapanindigan lang ang isinumpang mga tulang namutawi sa sinungaling na labi.
isa lamang akong bata na walang hinangad kundi ang magbigay ng pag-asang maghahatid sa lahat ng ngiti. diniktahan ang sariling masakit ang manakit. ngunit lahat na pala ng tamis ng umaga ay binabawi rin ng dilim. dilim na mas nagtatagal pa sa liwanag. dahil ang umaga'y mas mahirap hatiin para sa lahat. pinag-aagawan. pinagdududuhan.
may mga likha palang hindi dapat ingatan.
parang ikaw.
mga bagay palang hindi naaaninag ng mga hambog na mata ang pilit mong inilitgtas sa mga kamay ng mananakit. sugatan man ang binti'y pilit itatakas. tagain man ang bisig, pilit aabutin. mapanindigan lang ang isinumpang mga tulang namutawi sa sinungaling na labi.
isa lamang akong bata na walang hinangad kundi ang magbigay ng pag-asang maghahatid sa lahat ng ngiti. diniktahan ang sariling masakit ang manakit. ngunit lahat na pala ng tamis ng umaga ay binabawi rin ng dilim. dilim na mas nagtatagal pa sa liwanag. dahil ang umaga'y mas mahirap hatiin para sa lahat. pinag-aagawan. pinagdududuhan.
may mga likha palang hindi dapat ingatan.
parang ikaw.
10.12.2004
the first production.
in behalf of my bandmates, i would like to thank all the people who participated our very first production. sa lahat na rin ng sumuporta, it'll not be succesful without you. i just cant find the words to thank who tried and made them self stuck with us for a few hours.
the tickets were almost sold out coz we are expecting just a hundred people. and we were a hundre and 14 there. it was overwhelming. sayang di nakapagstay yung iba.
sa dalawang guest band, salamat din at sinalo nyo ang slot namin na hindi ko na kinaya dahil sa pagod. sa mga lyrics na nakalimutan ko, di na mauulit yun.
isa pang ulit, maraming salamat. mabuhay po tayong lahat.
the tickets were almost sold out coz we are expecting just a hundred people. and we were a hundre and 14 there. it was overwhelming. sayang di nakapagstay yung iba.
sa dalawang guest band, salamat din at sinalo nyo ang slot namin na hindi ko na kinaya dahil sa pagod. sa mga lyrics na nakalimutan ko, di na mauulit yun.
isa pang ulit, maraming salamat. mabuhay po tayong lahat.
10.05.2004
..
i just broke down. the pressure, the worries, the petty fuckers.. it all ran straight into my head, then i suddenly i just burst into tears without knowing what the main reason is.
my heads fucking up again. i dunno if i should go drugging as well to have my balances back. i just dont know how and what to think anymore.
oh, ive got one silly question: why do some people say yes if they actually meant maybe or no? im not the type of a person who challenges an argument if s/he, e.g. can't come, disagrees, going to be late.. i mean, what's up with that? NEVER AKONG NAGING MALABO KAUSAP. PAG HINDI, HINDI! AYAW MO, WAG MO. I just dont know where they got that time-wasting, hope-crushing attitude. it sickens me too much. every single person around me. weird. i go moronically adjust my time frame/zone, because that person said yes. and my minutes just go flying out to wasteland. Putang ina, and thats with a capital P.
some people just dont understand what u sacrifice for them. mga walang kwentang tao. and i feel like, my college galit-ako-sa-mundo-without-a-cause role is trying to suck into my system again.
my heads fucking up again. i dunno if i should go drugging as well to have my balances back. i just dont know how and what to think anymore.
oh, ive got one silly question: why do some people say yes if they actually meant maybe or no? im not the type of a person who challenges an argument if s/he, e.g. can't come, disagrees, going to be late.. i mean, what's up with that? NEVER AKONG NAGING MALABO KAUSAP. PAG HINDI, HINDI! AYAW MO, WAG MO. I just dont know where they got that time-wasting, hope-crushing attitude. it sickens me too much. every single person around me. weird. i go moronically adjust my time frame/zone, because that person said yes. and my minutes just go flying out to wasteland. Putang ina, and thats with a capital P.
some people just dont understand what u sacrifice for them. mga walang kwentang tao. and i feel like, my college galit-ako-sa-mundo-without-a-cause role is trying to suck into my system again.
Subscribe to:
Posts (Atom)